Uzależnienie od komputera Poprzedni wpis Uzależnienie od hazardu Następny wpis Terapia młodzieży

Leczenie uzależnienia od gier

Uzależnienie od gier kompuerowychTytuł niesie ze sobą oczywiście ogromne uogólnienie. Cała sprawa nie dotyczy jedynie tego, jednego, konkretnego urządzenia. Czasy stale się zmieniają i to jedynie jest niezmienne. Bardzo szybko zaczęły się pojawiać inne, doskonalsze urządzenia, które możemy zmieścić w kieszeni, a także te które służą jedynie do gier. Ja jednak myślę, że problem jest nieco szerszy.

Jako specjalista terapii uzależnień i pedagog, jestem stale czynnym obserwatorem zachodzących zmian. Pracuję z grupami uczniów i nauczycieli, a także prowadzę grupy i sesje indywidualne z osobami które przekroczyły już pewien zaklęty krąg, spoza którego powrót do rzeczywistości jest bardzo trudny. Na bazie tych wszystkich doświadczeń stwierdzam, że nie poszczególne urządzenia, lecz tworzona wirtualna osobowość jest problemem.

Z moich obserwacji wynika także wniosek, że jest to ten sam obszar w który uciekamy używając narkotyków czy alkoholu, hazardu lub zapadając w depresję. Tworzymy w ten sposób równoległą, wirtualną rzeczywistość, w której żyje wirtualna osoba, tak zwany „NieJa”. „NieJa” może powstać także przy użyciu książek, w których gdy te się kończą przeczytane, „NieJa” znika a Ja nie ma pomysłu na Tu i Teraz swojego życia.

Oczywiście dużo łatwiej jest przeprowadzić to przy pomocy komputera, smartfona, konsoli do gier, czy telewizora, jednak skutek jest taki sam. Wirtualna osobowość, w wirtualnej rzeczywistości wiedzie wirtualne życie, które jest atrakcyjniejsze niż realne. W realnym jesteśmy tacy okropnie zwykli/zwyczajni, a tam możemy być Bogiem i mieć wpływ. Tworzymy postaci mające kilka żyć uzupełnianych, polepszanych „apteczkami”, czarami, mocami czy umiejętnościami. I tak łatwo je zdobyć.

O wiele łatwiej niż w realu, gdzie czas płynie tak strasznie wolno i na wszystko trzeba czekać, i ciągle słyszymy o cierpliwości. Postaci tworzone w tak zwanych portalach społecznościowych są równie wirtualne.

Osoby na zdjęciach profilowych to ktoś niemal zupełnie inny niż ten którego spotykamy w realu. Zachowania i opinie dotyczą rzeczywistości realnej, jednak wypowiadane w wirtualu przyjmują postać nierzeczywistą.

Pomoc w uzależnianiach od urządzeń elektronicznychPodstawą tych działań jest nasz stary znajomy – lęk. Przekonuje on nas o niskiej wartości własnej, własnego życia, mądrości, własnego zdania i umiejętności wyrażania go.

Lęk ten jest uzupełniony przez potrzebę przynależności i akceptacji, przebywanie w wirtualu zaburza relacje z ludźmi, dając jednocześnie złudzenie ich utrzymywania „bo przecież rozmawiam z ludźmi.

Na czacie”. Zacierają się prawidłowe role grupowe, inne aktywności schodzą na dalszy plan.

 

Leczenie uzależnienia od komputera

Żeby można było zacząć terapię tych zaburzeń należy jak zwykle zacząć od rozpoznania problemu i prawidłowego zdiagnozowania. Jak w wielu innych objawach zaburzeń przymusowych, także tutaj należy zacząć od dość ostrej abstynencji, wyeliminowania w sposób fizyczny, dostępu do urządzeń i form ucieczki ze świata realnego. Jest to konieczne w pierwszej fazie zdrowienia.

Następne kroki to udział w pracy poznawczej, w grupie terapeutycznej. Rozwijane są w ten sposób umiejętności społeczne, nawiązywanie relacji międzyludzkich, a także tych istotniejszych; relacji ze sobą samym. W swojej pracy o wiele mniejszą wagę przykładam do terapii indywidualnej. Mam świadomość jaką rolę, w zaburzeniach zachowania pełni kłamstwo i jak trudno jest je rozbroić w kontakcie jeden na jeden.

Uważam, że jedynie grupa może odnieść tutaj sukces. Uczestnicy wykonują prace wynikające z kontraktu terapeutycznego i osobistych planów terapii. Istotną rolę pełni w procesie terapii informacja zwrotna i posługiwanie się dziennikiem uczuć.

Aktywności te rozwijają świadomość emocjonalną, uczą nazywania i okazywania emocji, odkrywają nową jakość więzi między ludźmi. Pacjent w procesie terapii odkrywa obszary głodu – zaburzenia świadomości, na podstawie którego dochodzi do różnych zachowań przymusowych, opartych na przekonaniu „muszę to zrobić”. Efektem pracy terapeutycznej jest przywrócenie realnych kontaktów ze społeczeństwem i grupą w której pacjent funkcjonuje. Rozwój umiejętności komunikacji własnych potrzeb, myśli i uczuć.

Wyjście z samotności i utartych schematów myślenia i zachowania. Pomocnym w procesie terapii, jest także kontakt z rodziną pacjenta. Rodzina może uczestniczyć w sesjach terapeutycznych w miarę swoich możliwości, nawet co tydzień w trakcie odwiedzin w ośrodku. Ma to ogromne znaczenie, ponieważ rzadko się zdarza żeby chorował tylko jeden element systemu rodzinnego, najczęściej cierpi on cały. Praca z rodziną osób uzależnionych jest jednym z najtrudniejszych elementów pracy terapeutycznej, jednak bez niej trudno jest oczekiwać trwałych zmian.

Nie marnuj życia, odważ się i zrób pierwszy krok nim będzie za późno!

Rozmowa nie jest w żadnym wypadku zobowiązująca, nic nie tracisz a możesz odmienić swoje życie lub życie bliskiej Ci osoby.